DİL
Türkçe, Türkiye nüfusunun %90'ının anadilidir. Türkler 8. yüzyıldan bu yana birçok yazı dili kullanmakla birlikte en fazla Göktürk, Uygur, Arap ve Latin alfabelerini kullanmışlardır.
Cumhuriyet'in kurulup, milli birliğin sağlanmasından sonra, özellikle 1923-1928 yılları arasında Türkiye'de en çok alfabe sorunu üzerinde durulmuştur. Yeni Türkiye'yi çağdaş uygarlık düzeyine eriştirebilmek için Batı kültüründen de yararlanılması gerektiğine inanan Cumhuriyet'in kurucusu Mustafa Kemal Atatürk, bu amaçla 1928 yılında Arap alfabesinin yerine, Türkçe'nin ses düzenine uygun olarak hazırlanan Latin harflerinin kabul edilmesini sağlamıştır.

Türkçe'nin yazı dili olarak geçirdiği tarihsel gelişim:

Eski Türkçe (VI - X y.y) : Orhon ve Yenisey yazıtları ile Uygurca metinlerde kullanılan dil.

Orta Türkçe (XI - XV y.y) : İlk İslami metnin yazılması ile yeni yazınsal Türk lehçelerinin oluşumunun tamamlanması arasında geçen dönemi belgeler. (Anadolu Türkçesi - Azerice - Türkmence)

Yeni Türkçe (XV - XX y.y) : (Özbekçe - Kıpçakça)
Anadoluda ise bu dönemde Oğuzca'dan gelişen ve Osmanlıca adı verilen yazın dili kullanıldı.

Modern Türkçe (XX y.y) : Modern Türkçe XX. Yüzyılda dünyanın değişik yörelerinde kullanılan türk lehçelerini içerir. Bu yüzyılda Anadolu'da Türkiye Türkçesi kullanılmaktadır.

Türkçe dünya dilleri sınıflamasında bitişimli diller arasında yer alır. Çekim ve sözcük yapımı sırasında sözcük kökü değişmez. Çekim ve yapımlar eklerle sağlanır. Sözcüklerde eklerin sıralanışı "kök+yapımeki+çekimeki" şeklindedir.
Cumhuriyet döneminde latin harflerinin kullanıldığı Türkçe'de 29 harf vardır. Bunlardan ç,ğ,ı,ö,ş harfleri Türk Alfabesine özgüdür.